Сәкен, ойланып көр тағы… Кәмілсің бе?

Қазақша М-агент шыққанға ойлап едім, сыныптастың да аналогы шығар ма екен деп. Негізі біраз кеңселер күш біріктіріп жатқан ұқсайды жанталасып, болып та қалуы әжеп емес.

Өткенде сыныптасыма жолығып қалып, келген-кеткенді әңгіме етіп отырып, Ғалия апай пісте, сағыз, шоколад сатып жүргенін айтты. Қартаң тартқан екен. Сол көрген жеріне барып едік, ол кісіні таппадық. Бір түрлі күйініш сезімімен тарастық.

Асеке, расымен ұқсас екен. Еденді жуғанда кірәскінің улы бір иістері шығатын. Бірақ ол кезде мектептің инвентарлық қорына аса ұқыпты едік. Күнделікке жазып қоятынбыз, “Ертең сыпырғы, тряпка, лезвия, порошок әкелу керек” деп. Үйдегі түбі жарамсыз болуға айналған сыпырғыны арқалап барасың, кластастарың да әкеледі, сосын сабақтан соң әй басталады… Алдымен партаны тазалаймыз, кейін партадан еденге аққан “сарқынды сулар” артынша тряпкімен жуылатын. Бәрімізде бірдей көйлек, бірдей галстук, ол кездегі шалбарлар “прочный” сияқты еді… Тек ойын баласы абайсызда жүгіріп жатып құлап қалғанда тізесі жыртылып қалатын. Мамама не айтам деп азар да безер боласың. Столовыйда пирожки, коржик, “язычок” сатылатын, таңертең ата-анамыз тиын-тебен береді, оны да аса ұқыппен жұмсаушы едік, қазіргідей сега-мега деген ермек болмады ғой біздің балалық дәуренде.
ДыШыда мектепте бірде доп болады, бірде болмайды, біз өзіміздің сопақтау болуға айналған добымызды әкеліп пұдбол ойнаймыз, қыздарды баратаға тұрғызып қойып Мен бірде алыстан “крученный удар” тебем деп қақпаны торуылдап тұрған Ақбаянның бетін оңдырмағаным бар… (( Кейін бәріміз оны жұбаттық. “Ол староста ғой, ол білмей қалды ғой” деп сыныптастарым маған адвокат болады.. )))
Сабаққа ерте келгенді ұнатушы едік, сабақ басталғанша майда (ұсақ) тиын ойнайтынбыз, бір-біріміздікін жеңіп. Мектептің кіре берісінде жоғары сынып оқушылары сабақ уақыты таяғанша ешкімді кіргізбейтін, біз ағасы, әпкесі тұратын балалармен “по блату” кіріп кетсек аса бақытты сезінуші едік
Бір рет сабаққа қатты асығыс үстінде галстугымды тездетіп мұздай суға бір батырып алып, “пышшшш” еткізіп, әдемілеп тұрып үтіктеп алдым да, үтікті паластың үстіндегі темір табан қойғышына емес, байқамай паласқа қойып кетіппін. Кешке келгенде ата-анам менімен тәрбие сұхбатын жүргізді Үтіктің ізі паласта сатқындарша қалып, жылтыр қылып қойыпты. Қазір ол палас қай жерде екенін білмеймін. Сотқарлығым ба екен, балалығым ба екен, әйтеуір қазір көзге батпайды

ПыСы: ана сурет айтпақшы 1990 жыл сияқты…

Ана суретте “1989 ж” деп тұрған жазу бір ақ бантиктің үстіне жазылған. Ол бантиктің иесі Гаухар деген қыз, озаттардың бірі еді. Бірінші партада отыратын Сарманов екеуі. Енді, аздап бойы аласалау еді, сотқар балалар “тышқан” деп мазақ қылатын. Бір күні Гаухар мамасын “кыласс сағатына” әкелмей ме… Жаңағы “тілі қышып” жүрген балаларды түгелдей тақтаға шығарып масқараларын шығарды!!! ))) Олар кәдімгідей жылады, Гаухардан жалынып кешірім сұрады. Гаухар ойланып көрем деген… )))
Ешкімге кесірім тимей, мазақтамағаным қандай жақсы болған дейсің ғой ондайда.
Мен одан соң жаңа дәптердің ішіндегі қосымша бір парақшасы болады ғой(промакашка деуші ме еді, ұмытыппын), соны қатты жақсы көретінмін Шарикті ручкалар ол кезде кейде сыр беріп, сиясы ағатыны болады, “құсып” жазып. Сонда әлгі қосалқы парақша мықты кәдеге асатын. Апай үздік оқитындардың дәптерінің сыртына бес жұлдызды бір “жапсырмалар” жапсырушы еді, жарысып оқитынбыз, кімде көп болады екен деп.
Ағылшын тілінен үй тапсырмасын түкке түсінбесек те, кәдімгідей серьеееезный боп жатқа айтып береміз бәрін. Бес аламыз. Старковтың кітаптарын кемірдік қой алаңсыз
Пеналымның ішінде неше түрлі ручка, қаламдар, өшіргіштердің болуын ұнатушы едім Кейін үрленбелі “Дональд дак” сағыздары шықты. Смола шайнап үйреніп қалғандарға ол кәдімгідей технологиялық прогресс еді ))))

Жоқ, менің тәртібім сотқарлардыкіндей болмады, Техносиндром. Жаман тәртіпті болдық қой Алдымда отырғандар – Дәрменов Данияр мен Жанна. Қасымдағы – Шермуханбетов Данияр, мықты тамырым. Қазір Астанадағы тұтастай бір ауданды ұстайды екен, білдей учәсковой!!! Өткенде Астаналатып барғанда күтіп алып еді. Артымдағылар – Нұрболат пен Қаракөз… Екеуі үнемі “қырылысып” отырушы еді )) Қаракөз медакадемияны тәмамдағанын естідім. Мен негізі кейін бір партада қыздармен отырғанмын, Бақытгүл, кейін Ақмарал деген )) Олар қазір тұрмысқа шығып, мама атанып жатқан шығааар… Эһһ, қыздар, қыздар, осыдан кейін сендерге қалай сенуге болады ))) Ой, мектепте неше түрлі махабаттар болушы еді, айтпақшы…… ))

Ана суреттегі оқушылар бүгін есейді.. Ал артқы “пыланда” отырған кәмиссиядағылар шал, кемпір болған шығар немерелі-шөберелі…
Пионер алдын ақпақұлақ октябрят та болып үлгердік. Бірақ нансоғар комсомолға жеткеміз жоқ…

Бірде мектепте наурыз тойланды. Кәнцертте өлең айтатын болғандығымнан сыныптастарыммен бірге кыласта наурыз көже ішіп, тәтті мәмпәсилерге қарқ бола алмадым. Нөмірімнен кейін ала-құла шауып келдім кыласқа. Апай өзі отыр, диктанттарды тексеріп, оқушының бірде бірі жоқ… “Апай, наурыз көже қалды ма?” дедім шіміркпестен. Былай, қарным да қатты аш болмаса керек. Ұстазымыз зат адам ғой, сыбаға деп бір кесесін шетке алып қойыпты. Әдемілеп тұрып сіміріп алдым. Сол көже ішкен көжелерімнің ең тәттісі болып қалыпты есімде.

Сол анкеталардағы “сенің ең сүйікті түстерің”, “Б-дан басталатын үш қаланың атын жаз” деген сауалдар қызық көрінетін, сосын “Мынау менің қолым” деген фотогалереялар ерекше еді

Ойпырмооой, сендер мына жерге “отличник” болғандарыңды айтып қоймадыңдар ғой, түге. Апта сайын күнделікте қанша бес болды екен деп санадық деп жүрмеңдер тағы ұятты болып )))

Мектептен қайтып бара жатып “үш” тиынға сиропсыз, “бес” тиынға сироппен су ішетінбіз “анандай аппараттардан”.

Ата-ананың берген тиын-тебенін кейде ешнәрсеге құртпай, жинап, кейін түкке тұрмайтын бір нәрсеге жұмсай қоятынбыз не ұтылып қалатынбыз ))

Мектепте үлкен сыныптағы балалар кішілердегіні шағыстырады. Соққыласуға аса пейілді емес бейсотқар балалар: “Іммм… ішім ауырып жатыр, ертең төбелессем бола ма?” деп құтылатын ))))

)))) Кез-келген біреудің атын жаза салып, жазықсыз біреуді “жапа шекітірп” жібереді екенсіңдер ғой.. Неткен қатігезсіңдер ))

)))) пионер болмай қалмау қаупі болды ғой сонда, иә? Осы дейм де, Аршеке… Қыздардың анкетасын тіміскелеп екен ғой қызлогия мен қыздар психологиясын жетік меңгеруің. Сол кезде қалай, тығылып, білдіртпей оқып аласың ғой ия жаңағы? Айконың келтірген “бойфреендтер” туралы тармақта өз атыңды ұшырастырған кезде кеудеңде ерекше бір тоқу сезімдер болды ма, айтшы соны бүкпесіз?

Ал мен қоғамдық шараларға, әсіресе кәнцерттерге көп қатыстым домбыра арқалап. Тоқсаныншы жылы, үшінші сынып оқи жүріп мектептің ансамблі болып Алматыға телевизияға түсу үшін бардық. Сол кезде фонограммамызды қабылдамай, “живой” айтуыма тура келіп еді. Қадыр Мырза Әлидің “Қазақ осысын” (Қазақтарды шет елдіктерге таныстыру) айтып едім.

Бір рет жағрапиядан төрт ап қап едім, күнделіктегі жүз отыз алты бесті нөл қып жіберді. Әкем сол кезде ауыр сөз айтпады, жай ғана көзінің қырымен бір қарағанының өзі жаман қатты батып еді…

Почтальондықты әрине қойып кетесің, мейл руың бар, джимейлің бар… қаптап кетті ғой… Керегің қанша

Айко әлі талып жатыр ма екен… Әлде ұзын етек киіп алды ма… Бәлкім, әлгі танымай кеткен бала су сейіп, ес жинатқызып жатқан шығар?!

Айзат, осы “мақала” дәнекерлігімен Ғалия апайға жақын кісілермен қауышу бақытына тап болармын деп ойламап едім. Бұл бір күтпеген, тосын қызық боп тұр мен үшін. Ғалия апайымыз ұстаздық кәсібін әлі алып келе жатса, бүгіндері еңбек өтілі әжептеуір, аға мұғалима екен ғой. Құдай қаласа, Ғалия апайды қай маңнан табарымды білдім. Осынау қастерлі миссияны шебер атқарған сізге алғыс зор болсын, Айзат.