Олимпиада болсын, басқа дүбірлі дода болсын, сайыпқырандар ішінде дүлдүлі оқ бойы суырылып, онысы үшін лайықты медалін алып жатады. О бастан асығы алшысынан түсеріне күдіктілер «бастысы – қатысу» ұранымен мұрт майласа, Құсайын Болт сияқтылардың мақсат-мүдделері түбірімен өзгешелеу келеді. Бір қызығы, қайсыбір спорт түріне зейін қоймайық, бәске қатынасушылар ішінде көп ретте фаворит болатыны бар. Осы біреу жеңеді-ау деп тұрасың…

Сайыстан соңыра медаль тағу салтанаты өтеді. Бірінші орын алған спортшының елұраны орындалады. Мәселен, әлгі априори фаворитті жеңіп, бірінші орынды солай алған болса, әнұран орындалып жатқанда тіпті жүрегі елжіреп, көңілі босайтындар да ұшырасады. Еркеккіндіктінің өзінде. Ал әлгі екінші орынды місе тұтуға мәжбүр пырағыңыз салы суға кетіп, оны барынша білдіртпегісі келеді. Бұл жерде тағы бір қызығы, үшінші орынға іліккен адам екінші орын алғанмен салыстырғанда бақыттылау келеді. Парадокс! Осыдан барып, «Алтын, күміс тас екен, Қола алған мәз екен» деп ырымдауға болады. Екіншісі біріншіге “жеңісті қолдан беріп қойдым” деп өзін-өзі мүжісе, үшіншісі үздік үштік тұғырында болуды игілік нышаны деп ұқса керек. Қанағат қылу – күші зордың несібесі. Тойымсыздықты қомағайлығы былай тұрсын, ынсапты тия алмаушылықтың кәнігі үлгісі деп көрейік.

Олимпиаданың бейресми қорытынды кестесінде Қазақстан болып үшінші орында тұрақтар болсақ, соны қанағат қылуға болар еді. Бірақ бұныңыз қомағайлық қой деп дүрсе қоя берсе, қай тесікке кірем?

(12 дауыс, орташа есеппен: 4.67 / 5)

 Loading ...